COLUMN – Partij van de Aandacht – Partij van de Aanpak

Door Joop Keesmaat op 30 januari 2018

De oliebollen zijn al weer even achter de rug, terwijl ook de boze geesten inmiddels met heel veel vuurwerk verjaagd zijn. Dus “op naar het volgende vuurwerk” van de verkiezingen voor de gemeenteraad. (Over “oliebollen” gesproken zullen kritische kiezers daar ongetwijfeld bij denken).

Ik ben al jaren lid van de Partij van de Arbeid, altijd op gestemd en trouw mijn maandelijkse contributie betaald, doch er verder nooit wat vóór of áán gedaan, dus onder het motto “voor wat, hoort wat”, had ik van “de Partij” – terecht – ook weinig terug gehoord.

Het woord “genocide” wil ik nog niet gebruiken, maar de ongeëvenaarde en evenzo onverdiende afslachting bij de laatste Tweede Kamer verkiezingen ging me toch wel heel erg aan het hart. Onvoorstelbaar, dat die ouwe, trouwe en enige echte sociaal-democratische PvdA bijna niet meer bestond en dus heb ik voor mezelf besloten om “me er mee te gaan bemoeien”.

Eigenlijk ben ik met mijn 65-jaar natuurlijk veel te oud om nu nog in de politiek te gaan. Ik weet er wel wat van en heb ook werkelijk overal een mening over, maar op het verzoek om op de kieslijst te komen, heb ik toch maar wat zuinigjes geantwoord: “prima, maar dan wel op een onverkiesbare negende plaats”, wat op zich wel weer een uitdaging apart is.

Toen ik dat vertelde aan een goede kennis, VVD’er én zelfs nog een ver familielid van me, schaterbulderde hij van het lachen en de aardappel in zijn keel kreeg er de hik van (die ik hem overigens op dat moment van harte toewenste). Uiteindelijk zei hij even sarcastisch als serieus: Jij bij de PvdA, tja met je trui en je geitenwollen sokken, had ik dat eigenlijk wel kunnen weten. De PvdA, de Partij van de Armoe, ha ha!

En op dat moment heb ik me voorgenomen om niet alleen hem, maar ook alle andere inwoners van Sliedrecht en verre omstreken duidelijk te maken, waar die afkorting PvdA eigenlijk voor staat.

Want als je die afkorting dan toch persé wil verbasteren, verander dan in elk geval wel het woordje “van” in “voor”, oftewel geen “Partij ván de Armoe”, maar “Partij vóór de Armoe”. Dat wil overigens zeggen, dat we juist tégen armoede zijn, maar juist vóór de mensen, die daaraan lijden en waaraan in het verkiezingsprogramma ook de nodige aandacht aan wordt besteed.

Oftewel, PvdA betekent dan ook “Partij van de Aandacht” voor mensen, die op de één of andere manier de boot hebben gemist in het leven en daardoor in een financieel wak terecht zijn gekomen.

De Sliedrechtse PvdA is helaas ook niet meer zo groot als vroeger en bestaat uit allemaal van elkaar verschillende mensen met allemaal een goede en sociale “inborst”. Mensen, die nog wat voor elkaar over hebben, solidair zijn en bereid zijn om te delen. Dat laatste kun je niet van alle mensen zeggen. Mijn oude en reeds lang overleden opa sprak in de vorige eeuw al de wijze woorden: “Als je niet kunt delen, dan kun je ook niet vermenigvuldigen”.

Tja, alleen “vermenigvuldigen”, dat kunnen veel mensen van andere politieke partijen – zij het in financiële of in voortplantende zin – meer dan genoeg, alhoewel ze dan meestal veel moeite hebben om dat “meer dan genoeg” onder controle te houden.

Het PvdA-verkiezingsprogramma is overigens een mooi en vooral een oprechte aaneenschakeling van goede voornemens, waardoor het helaas wel heel erg lang is geworden. Misschien zelfs wel te lang voor de gemiddelde Sliedrechter, maar inmiddels ben ik erachter gekomen, dat dat bij alle partijen ongeveer hetzelfde is. Grote uitzondering was bij de landelijke verkiezingen de PVV, die één kort simpel A4’tje produceerde, maar een echt succes is dat ook niet geworden.

En dus gaan de meeste mensen straks – zonder zich echt in partijstandpunten verdiept te hebben – naar de stembus met een soort vooringenomen mening over een “aardige man of vrouw”, of “ik heb altijd al op die partij gestemd”, of “ik ben gelovig en dan komen er maar één of twee partijen in aanmerking”, enzovoorts.

Juist daarom is het goed te weten, dat in dat lange verkiezingsprogramma van de PvdA duidelijke standpunten worden ingenomen over belangrijke dagelijkse problemen om mensen vanuit de gemeente snel(ler) bij te staan als de thuiszorg het te lang laat afweten, of als je maanden moet wachten op schuldhulp-verlening en dat er meer betaalbare c.q. goedkope(re) huurhuizen beschikbaar moeten zijn en blijven.

Want het lijkt dan de laatste jaren allemaal wel een stuk beter te gaan, maar – zoals altijd – zijn en blijven er nog steeds te veel mensen, die daar niet aan mee kunnen of mogen doen, soms door hun eigen schuld,  soms door andere omstandigheden.

Simpel voorbeeld: “Alle mensen zijn gelijk en hebben gelijke kansen” is dus niet waar, want als je wieg toevallig in een armer gezin staat, dan zit je al op achterstand en als je bij je geboorte “een beetje achteraan in de rij stond toen de hersencellen werden uitgedeeld”, dan wordt het al erg lastig om de status van “modale werknemer” te halen. En dan heb ik het nog niet over de achterstand, die je hebt als je er toevallig niet als “gewone Hollandse jongen of meisje” uitziet, maar een iets donkerder huidskleur hebt met bruine ogen en een enigszins “mediterraan” ogende krullenbol, oftewel als jezelf of je voorouders duidelijk uit een ander land komen.

Kortom, in Sliedrecht moeten we dus – los van een heleboel andere idealen – vanuit de gemeente veel meer bereid zijn om wat duwtjes in de rug te geven, te helpen, voor elkaar klaar te staan en dat soort problemen aandachtig  te volgen en  adequaat aan te pakken.

En dan betekent PvdA dus ineens ook “Partij van de Aandacht” en “Partij van de Aanpak”.

Joop Keesmaat

Joop Keesmaat

Geboren op 3 juni 1952 in Alblasserdam, zoon van een pijpfitter en in 1973 getrouwd met ras-Sliedrechtse Sia Romijn en toen ook verhuisd naar Sliedrecht. Joop is ondernemer in de internationale zeesleepvaart en bijna met pensioen. Qua muziek helemaal  blijven hangen in “the sixties” met een grote voorkeur voor de Beatles en Leonard Cohen, maar

Meer over Joop Keesmaat