COLUMN – Partij van de Achtervolging

Door Joop Keesmaat op 23 januari 2018

De eerste keer, dat ik Anton van Rees, lijsttrekker en fractievoorzitter van de PvdA ontmoette, was tijdens de “grote” protestmars vanaf Sliedrecht naar Dupont/Chemours op zaterdagmorgen 6 november 2016. Het was een frisse zaterdagmorgen en het aantal deelnemers was ook niet echt hartverwarmend.

Ik had “de kop van Anton” natuurlijk wel eens in de lokale kranten gezien, maar verder kende ik hem niet. Al snel raakten we aan de praat, vooral over het aantal Sliedrechtse deelnemers bij deze protestmars, die eigenlijk allerbedroevendst was. Met een beetje tellen en schatten, kwamen we beiden op ergens tussen de 40 en 50 deelnemers en – met inbegrip van het bij Dupont/Chemours veel gebruikte motto “tien procent liegen mag” – kwamen we dan uit op tussen de 80 en 90 deelnemers. In Dordrecht kwamen er nog een aantal bij, zodat we dan toch al gauw “ruim over de honderd” uitkwamen.

Niet belangrijk, maar wel opmerkelijk was, dat Dupont/Chemours ons met vele honderden koppen koffie en gevulde koeken verwelkomden, dus blijkbaar kwam hun manier van “creatief boekhouden” veel hoger uit dan de onze.

Kijk, het staat buiten kijf, dat het niet goed is, wat die “chemisten aan de overkant” doen, maar op de één of andere manier hebben ze wel vergunning om vele honderden liters of kilo’s vieze en gevaarlijke troep in de rivier en in de lucht te lozen. Zo veel zelfs, dat provinciale toezichthouders er blijkbaar “high” van zijn geworden en in diepe slaap zijn gevallen. Kortom, dat laat ons, die voor het merendeel van de tijd precies in de zuidwestelijke neerslaggebied van die troep wonen, natuurlijk geen andere keus dan veel, heel veel herrie te maken, zodat de verantwoordelijke bestuurders weer goed wakker worden.

En dus is het zaak, dat ons “tegen-geluid” ook heel hard hoorbaar wordt op het provinciehuis in Den Haag en – als we daar toch zijn – kunnen we ook wel meteen langs ’s lands vergaderzalen op het Binnenhof. En Anton is daar blijkbaar en terecht heel gedreven in, zodat langzaam maar zeker steeds meer bestuurders erover na gaan denken en tot de conclusie komen, dat het gewoon niet klopt.

En, nog belangrijker, nu ook de fase van “pappen en nathouden” voorbij is, moeten we geen gas terugnemen en doorgaan, want de oplossing is toch redelijk simpel.

De mensheid is nota bene bezig om vakantievluchten naar de maan te organiseren, stuurt nauwkeurig bestuurde sondes en satellieten lichtjaren ver het heelal in voor onderzoek, dus dan moeten we toch ook simpelweg in staat zijn om die vieze troep vanaf een chemisch fabriekje op een industrieterreintje in Dordrecht in tanks en/of filters op te vangen, te zuiveren en fatsoenlijk af te voeren zonder gezondheidsrisico’s voor alle omwonenden.

Kortom, “tanden erin en schudden, hard schudden”, zou Youp van’t Hek zeggen en wat dat betreft is er dus op het gebit van Anton van Rees zeker niets aan te merken.

Eigenlijk is het toch schandalig, want zo’n Amerikaans bedrijf stikt van de veiligheids-certificaten met allerlei ingewikkelde procedures, “management systems”, dagelijkse controle formulieren en een bijbehorende veiligheidsstaf. Elke dinsdagmiddag zie je grote waterstralen en hoor je luide proefalarmen langs de Merwede als Dupont/Chemours hun veiligheidssysteem aan het testen is, maar blijkbaar werkt het simpelweg niet. Vorig jaar is er gewoon 32 uur lang een kankerverwekkende stof onontdekt weg blijven lekken. Nergens werd wat gemeten, nergens sloeg een metertje “op hol” en – toen ze het na anderhalve dag dan eindelijk ontdekten –  was de simpele oplossing “mondje dicht”, “niets rapporteren”, oftewel de drie aapjes van “horen, zien en zwijgen” kunnen zo in het logo van Dupont/Chemours.

Wanneer slaat er nu eindelijk eens iemand met de spreekwoordelijke vuist op de spreekwoordelijke tafel en gaan we gewoon eens goed en gericht onderzoek doen en naar een oplossing zoeken. Dupont/ Chemours hoeven wat mij betreft niet weg, maar ze worden geacht wel gewoon de regeltjes te volgen, zoals die ook voor andere bedrijfstakken gelden, dus niet de boel vervuilen, maar gewoon opvangen, afvangen, zuiveren en zorgen voor een milieu-vriendelijker productie proces.

Afijn, reden genoeg voor de PvdA om de politieke druk voor een schone, veilige oplossing van dit probleem zeer hoog te houden en de verantwoordelijke bedrijven en instanties vastberaden en uiterst serieus te blijven achtervolgen. Vrij vertaald: de PvdA is dan de Partij van de Achtervolging.

Joop Keesmaat

Joop Keesmaat

Geboren op 3 juni 1952 in Alblasserdam, zoon van een pijpfitter en in 1973 getrouwd met ras-Sliedrechtse Sia Romijn en toen ook verhuisd naar Sliedrecht. Joop is ondernemer in de internationale zeesleepvaart en bijna met pensioen. Qua muziek helemaal  blijven hangen in “the sixties” met een grote voorkeur voor de Beatles en Leonard Cohen, maar

Meer over Joop Keesmaat