COLUMN: Partij van de achtduizend

Door Joop Keesmaat op 10 maart 2018

Eigenlijk weten we allemaal wel, dat er bij elke verkiezing veel mensen niet gaan stemmen en met name bij gemeenteraadsverkiezingen is de opkomst altijd bijzonder laag. Daar sta je normaal niet zo bij stil, maar toen ik de cijfertjes zag van de vorige gemeenteraadsverkiezingen, viel mijn grote mond toch wel even ver open van verbazing; Van de 19.000 kiesgerechtigden hebben “slechts” 11.000 Sliedrechters de moeite genomen om hun stem uit te brengen. Maar liefst 8.000 kiesgerechtigden zijn simpelweg niet op komen dagen en – eerlijk gezegd – vind ik dat heel erg veel.

Als ik de sociale media en commentaren op Sliedrecht24 lees, dan is mijn conclusie, dat die 8.000 mensen afhaken, omdat ze ervan overtuigd zijn, dat het allemaal toch niets uit haalt.

Het gemeentebestuur luistert  niet naar ze, doen veelal precies het tegenovergestelde van wat die niet-stemmers willen, verhogen (gemeente)belastingen, verspillen geld aan dingen, waar de gemiddelde burger toch niets aan heeft. Kortom, die hele democratie kan ze eigenlijk gestolen worden.

Als zo veel mensen dat denken, dan kunnen de doorgewinterde politici natuurlijk wel een beetje blijven “navelstaren”, maar het kan eigenlijk niet anders, dat die “niet-stemmers” meer dan een beetje gelijk hebben, toch?

En helaas heeft het er dan alle schijn van, dat het huidige college van Burgemeester en Wethouders, bestaande uit een coalitie van SGP/CU, de VVD en PRO Sliedrecht,  naar de mening van die niet-stemmers  hebben bewezen, dat het écht niets uithaalt.

Er werd en wordt nog steeds niet naar de “niet stemmers” geluisterd, zodat hun onvrede evenredig toeneemt naarmate ze zich steeds onmachtiger gaan voelen.

“Omdenken” is weliswaar een niet aan deze oude man besteed modewoord, maar toch is de enige manier om die onvrede en onmacht juist eens “omgedraaid” grote aandacht te geven, want met 8.000 beschikbare stemmen, hebben die ontevreden niet-stemmers feitelijk de macht zelf helemaal in handen. Mijn idee is – en ik geef toe dat het helaas te laat is voor deze verkiezingen – om bij de volgende raadsverkiezingen in 2022 mee te doen als de “Partij van de Niet Stemmers”, die dan uiteraard wel allemaal komen stemmen, want als principiële “niet stemmer” ga je immers wel op de “Partij van de Niet-Stemmers” stemmen, toch?

Vervolgens krijgt die partij dan dus zo’n 8.000 stemmen, oftewel bijna 42% van het totaal en dat is ruim twee keer zo groot als CU/SGP en bijna drie keer zo groot als PRO Sliedrecht. Daarmee zijn de niet-stemmers in één klap de allergrootste partij van Sliedrecht met negen raadszetels, die vervolgens weer goed zijn voor minimaal twee, maar waarschijnlijk zelfs drie wethouders.

En dan wordt er dus wél naar je geluisterd, worden er wél goed-doordachte beslissingen genomen, mogen de winkels op zondag open, krijgen we een bruisende Kerkbuurt met horecaplein, wordt er niet over het spoor gebouwd, draait schuldhulpverlening en thuiszorg een paar versnellingen hoger, enz.

Nee, ik heb niet gedronken, niet geblowd en “Sister Morphine” is ook niet langs geweest, maar met een sterke Partij van Niet-Stemmers zou Sliedrecht wel weer eens kunnen veranderen in die vooruitstrevende, sociaal denkende gemeente, wat het vroeger was.

U denkt en zegt terecht: Goed plan, Joop, maar had je daar niet een half jaar eerder mee kunnen en moeten komen, want nu kan de “Partij van de Niet Stemmers” volgende maand niet meer meedoen aan de gemeenteraadsverkiezingen. Tja, daar hebben de niet-stemmers – voor de zoveelste keer – weer helemaal gelijk in. Ik voel me zelfs een beetje moreel schuldig, dat ik dit lumineuze idee niet eerder heb gelanceerd en om het een beetje goed te maken heb ik dus de diverse partijprogramma’s van de Sliedrechtse partijen voor en namens u eens vergeleken met uw meest dringende wensen.

Als lezende niet-stemmer bent u natuurlijk niet zo dom, dat u op voorhand niet zou begrijpen waar ik naar toe wil, want onderschatten doe ik u beslist niet. En jawel, u heeft wederom gelijk; uit een door mij persoonlijk uitgevoerd empirisch onderzoek heb ik vastgesteld, dat het verkiezingsprogramma van de Partij van de Arbeid eigenlijk wel het beste aansluit bij uw wensen en klachten.

Overigens weet ik ook niet precies wat “empirisch” betekent, maar het doet de uitkomst van het onderzoek wat gewichter en interessanter lijken dan het is, want zo gaat dat “in de politiek”.

En als kandidaat-gemeenteraadslid zal ik er dan persoonlijk op toezien c.q. garant staan, dat er echt naar uw wensen, voorstellen en opmerkingen wordt geluisterd en dat er wat aan of mee gedaan wordt.

Uw volgende terechte vraag en opmerking voorzie ik ook al, want u doet mijn garantstelling simpelweg af als “gelul”, omdat ik immers op een onverkiesbare negende plaats sta op de kandidatenlijst van de PvdA. Maar nu ben ik het niet met u eens, want de PvdA heeft en behoudt al minimaal hun twee zetels, gaan er één op vooruit vanwege de verhoging van het aantal raadszetels van 19 naar 21, vervolgens wint de PvdA op eigen kracht minimaal nog twee of drie zetels, dus dan zitten we al op vijf of zes. Lastige som, ik geef het toe, maar vervolgens komen daar dan die 9 zetels van die 8.000 “niet stemmers” bij, dus dan zit de PvdA al minimaal op zo’n 14 raadszetels, wat – geheel toevallig – precies gelijk is aan het aantal kandidaten op de kieslijst van de PvdA.

En vanzelfsprekend is mijn negende plaats, van waar uit ik er gegarandeerd op toe zie dat er naar u wordt geluisterd, opeens geen onverkiesbare plaats meer, terwijl de “niet stemmers” dan feitelijk  de absolute meerderheid hebben in de Sliedrechtse gemeenteraad.

Uw stem uitbrengen op 21 maart a.s. heeft dus wel degelijk zin en – als alle achtduizend niet-stemmers dat doen, dan betekend de afkorting PvdA eigenlijk “Partij van de Achtduizend”.

 

Joop Keesmaat

Joop Keesmaat

Geboren op 3 juni 1952 in Alblasserdam, zoon van een pijpfitter en in 1973 getrouwd met ras-Sliedrechtse Sia Romijn en toen ook verhuisd naar Sliedrecht. Joop is ondernemer in de internationale zeesleepvaart en bijna met pensioen. Qua muziek helemaal  blijven hangen in “the sixties” met een grote voorkeur voor de Beatles en Leonard Cohen, maar

Meer over Joop Keesmaat